Bestedingen Treelo > Kinderziekenhuis Ak-Suu
15-07-2008 Tijdens een wandeling in de Ak-Suu vallei, wederom een prachtig stukje natuur, komen we langs een wit gebouw waar gehandicapte kinderen in en uit lopen of worden gereden in een rolstoel. We nemen een kijkje in de hal, waar we van een dame die hier werkt te weten komen dat het een kinderziekenhuis is. Kinderen uit heel Kyrgyzstan komen hier naar toe om 2 weken lang behandeld te worden. Allemaal hebben ze motorische stoornissen door problemen in de hersenen. Ze krijgen hier onder andere parafinebehandelingen en massages. Ook is er een bassin waarin ze in het water behandeld kunnen worden.Het geheel maakt, zoals eigenlijk zoveel in Kyrgyzstan, een bijzonder armoedige indruk, hoewel een bord in de hal aangeeft dat Japan in 2004 de boel heeft opgeknapt. Toch maakt het gesprek duidelijk dat er te weinig spullen zijn en een dokter die even tijd voor ons maakt vertelt dat er eigenlijk maar plek is voor 50 kinderen, terwijl er momenteel al 100 kinderen behandeld worden. Er zijn onder andere te weinig bedden en dekens, maar ook constructiemateriaal en ballen voor de behandeling zouden erg welkom zijn. Voor ons is het duidelijk: Treelo moet nodig afgestoft worden om hier aan het werk te gaan.
We vragen de dokter een lijstje te maken met de meest noodzakelijke spullen, zodat we daarvan wat kunnen aanschaffen. Hij is bij voorbaat al ontzettend blij met deze onverwachte hulp en laat ons dit duidelijk merken.
16-07-2008 Samen met Sofia en haar moeder, bij wie we slapen hier in Karakol, lopen we uren rond op de bazaar. In een 33 jaar oude Wolga met een taxibordje op het dak geschroefd gaan we zelfs nog naar enkele andere winkels. Het blijkt hier in Oost-Kyrgyzstan nog niet makkelijk om spullen te kopen, want veel aanbod is er niet en als ze al iets hebben is het er vaak maar 1. Lastig, als je 5 matrassen of lakens wil kopen. Uiteindelijk is aan het eind van de middag dit onze buit:
- 10 comfortabele, zeer degelijke tweedehands matrassen
- 10 dekens
- 10 lakensets
- 10 kussens met slopen
- 2 kruiken
- 5 ballen
- 1 skippybal
- 2 grote opblaasballen
- opbaalsspeelgoed voor in het water
- 4 opblaasbanden waarvan 2 met zitje
- opblaaspomp voor ballen
- 3 sets constructiespeelgoed
Onder grote belangstelling van ouders en kinderen zetten we alles in een gemeenschappelijke ruimte neer. Met het fruit op een schaal gaan we rond, maar ondanks Sofia's vertaling dat iedereen slechts 1 ding mag pakken duiken sommige moeders er bovenop. Ze willen alle bananen weggrissen voor een ander ze heeft, want bananen groeien er niet in Kyrgyzstan en zijn een dure zeldzaamheid. Met moeite houden we de meute op afstand en we snijden de bananen eerst even door, zodat er voor iedereen genoeg banaan is. Als iedereen voorzien is van fruit vertelt de hoofd-dokter wie we zijn en wat we komen doen. 
Veel moeders zijn onder de indruk en er wordt herhaaldelijk "spassiba", dank je wel, gezegd.
De dokter weet gelukkig van wanten en hij geeft opdracht waar alle spullen naar toe gebracht moeten worden en in welke kamer de nieuwe matrassen komen. De zusters gaan er meteen mee aan de slag en in een mum van tijd zijn er al enkele nieuwe bedden opgemaakt. Een oudere dame laat zien waarop zij of haar (klein-)kind eerst moest slapen: een flinterdun matje op een gare spiraalbodem uit het jaar 0. Ze bedankt ons weer en gaat enthousiast verder met het opmaken van het nieuwe bed.
Wij nemen nog een kijkje in het "zwembad", een bruin uitgeslagen bassin met gehavende tegels waarin de kinderen dagelijks even mogen zwemmen. Daarna maken we nog een rondje met het overgebleven fruit en nemen we afscheid van een blije dokter, die maar niet ophoudt met bedanken en ons een goeie gezondheid toe te wensen. Eigenlijk zou er hier heel wat meer hulp nodig zijn om er echt wat behoorlijks van te maken. We hebben eigenlijk maar een heel klein beetje bijgedragen in het geheel, maar toch laten we zoveel blije gezichten achter.
