China Travel Journal: Going West
| This travel journal is part of a series of journals, which are all written during a long trip between november 2007 and may 2009. |
|
|
> To Xining
10-06-2008 Right on time we rail out of Beijing little before two thirty. Our roommates for the next 24 hours are two Chinese-/American climatologists, on their way to Tibet. We suggest to hide ourselves in their big bags to peek outside every now and then, but eventually we refrain. How could those tiny Chinese guys carry us anyway.For hours we ride through landscapes which look like they've endured a nuclear war. It's a desolate affair and there's really nothing around, except some small, dreary communities of boring, walled houses.
11-06-2008 After a short night, on a bed that absolutely deserves a spot in the Guiness Book of Records for the hardest bed ever (what do you mean soft-sleeper?), we wake up with a bright sunshine over a bizarre mountainous landscape. Dry and arid is this place and the mountains are, except for some tufts of grass here and there, completely barren. Small villages consisting of mud houses, are spread in the huge emptiness of the valleys, sometimes crossed by a river. Yet we see that people regurly succeed in growing some crops on this dry land. Roses, cabbage and corn are the favourites. Donkeys are used to plow the fields.
As we enter the platform in Xining somewhere in the afternoon we're pleasantly surprised by what we see outside the fences. It looks like we've entered an entirely different world. Hui-men wearing white hats and their wives wearing black headkerchiefs dominate the streetscape, but next to the familiar Han-faces we also see Tibetans, even a large number of monks. The athmosphere is relaxed and we;re obviously being eyed differently since earlier this trip. No more shameless, staring gazes, but people curiously turning their heads and every now and then we hear "hello" being yelled from a shop or a house.
Besides Chinese characters we also see much written in Tibetan as well and at the train station the signs are even bilingual. We take that as a confirmation that deep in their hearts the Chinese do know who lived here first and who's wrong because of that.
Only when we've moved into one of the hotels we notice how tired we really are. So we lazily take the bus to the center, where we eat a bit and are seriously surprised by the fancy clothing stores and the huge range in the supermarket. There's even more on sale here than there is in Beijing and for the clothes: for just a fraction of the Beijing-price.
> Nature and Tibetans
12-06-2008 When we walk out the door this morning a bright sunshine welcomes us once again. Since the weather is kind of unpredictable here on the edge of the Tibetan plateau we decide to sally forth right away, now that it's so clear. We call Niu Xiao Jun, the guide who offered us his services yesterday, to meet him thirty minutes later. Today he'll take us to some places not mentioned in our guidebook and not much later the three of us take a bus, out of Xining.
We obviously drive on a plateau, with high peaks in the distance and people working in the fields much nearer.
An hour later, bumping and bouncing on a road Xiao Jun describes as a "good road", we get off at a small village called Bo'Er. The Tu-minority live here, where the men, like anywehere elkse in Asia, pass their time playing games, smoking and drinking outside, while their women are nowhere to be seen, as they're working in their homes or in the fields. Some kids who are too young to attend school and a bigger boy with with obvious special needs, are playing outside as well. When we Xiao Jun about it later, we hear the boy's not able to walk independantly, so he's crawling on the floor all the time and he has a mental retardation as well. Not something to wish for in a remote little village lick this, without facilities.
We continue the trip in a taxi. We're on our way to a 7-year old boy who's chosen to become the next Dalai Lama. Whether this really is picked by the followers of the current Dalai Lama, or a child chosen by the Chinese government, we're unable to find out, but we do have our own ideas about the whole story. First we drive to the largest place in this area, Huzu, where we're able to buy fruit to take as a present for the young Dalai Lama. Since we think fruit might be a very healthy gift for a 7-year old boy, but probably not one high on the list of presents to be wished for, we buy some kind of transformer-car, which changes into a robot while flashing its lights and dancing on the beat of its own music. We also buy a toy truck carrying small cars inside, to give to the handicapped boy in the minority-village later.
From the moment we driv out of town we see people busy with their crops in the fields. Next to their simple, stone huts they built 
their own greenhouses of earth and plastic. About a kilometer further on the huts get replaced by incredible, beautiful nature. Green mountains, a blue lake, a stream, flowers and a whole lot of grasslands as far as we can see. There's nobody here at all and the landscape strongly reminds us of Mongolia, where it was just as empty and wide and stunning.
When we crossed the plateau we get to another village and here we also visit the temple where the young Dalai Lama is living. A little separated from the temple there's a small monastery and in the back there's a brand new house, built by the Chinese government (?!) 2 years ago. Two smiling faces curiously check out the yellow car Peter is carrying. The young Dalai Lama has been assigned a study buddy, to make things slightly easier for him, as he's not allowed to leave the house until he's 18, something we find rather criminal. In fact the kid has been taken from his parents as a baby and is forced to live here as a prisoner. His parents are not allowed to visit him ever again, as he'll miss them too much. That's why we can't blame him 
for the serious face, but still the disco-car manages to make him smile a couple of times. The other boy is clearly subordinate to him, as he stays at the side line all the time and the boys aren't allowed to sleep in the same house either. We take a look at the exercise books in which they learn Tibetan, Chinese and Pinyin together and next we follow their teacher into the village to buy them some new exercise books and pencils.
After saying goodbye we peek around in the village school, as we're assuming Treelo might be able to offer a helping hand here. We're surprised, since there's actually enough schoolsupplies available here, like we've seen in other places in China, allthough it might get extremely cold in these classrooms during winter, even though there's a stove in each room. Books, exercise books and pencils are there plentiful and there's even a proper seat for all the kids. We figure it's better to spend our money some place else.
Back in Bo'Er, where we were this morning, we first find the mother of the handicapped boy. She gets her son and we give him the toy truck. However, the happiness about the gift is a bit too much for him and he gets a seizure. Fortunately his mother knows exactly how to deal with the situation and when he's feeling better we have lunch at one of the village families. The house looks nice and fairly comfortable and they sure know how to prepare food. That's why a visit to the toilet is rather surprising: 
two wooden planks with a hole in between, where the activities of all the family members are piled up. To flush one should throw a large amount of sand on your own piece of art to get the hell out of there. After lunch we're shown the costumes for special occasions, which we're expected to try on. When we found a fitting needlework for Treelo as well we're ready to accomplish assignment 40 for Treelo and so we end up earning Treelo-money instead of spending it. We do come up with the idea to buy a wheelchair for the handicapped boy back in the city, so he doesn't have to crawl on the dirty floor, but considering his epilepsy we think it might be too dangerous.
In Bo'Er we visit the village temple, before we take the evening bus back to Xining.
> Kumbum Temple
13-06-2008 Only around noon we leave the hotel, to go to Ta'Er Si, or Kumbum temple. This is, outside Tibet itself, one of the most important Tibetan temples and once the third Dalai Lama used to live here. It turns out to be a true hassle to find the right place for the bus to it, but eventually we get to the right bus stop and a girl shows us the bus to Ta'Er. The road shows much resemblance with the moon, because of the large number of craters and we slalom to the end of the route and the entrance of the temple in an hour.
From time to time we see Tibetan people in traditional costumes, who came here to pray. Especially the Big Temple with the golden roof, where the monastery was once founded, is very popular and the wear spots on the ground where Tibetans are daily sliding over the ground once more get a bit deeper.In one of the temples the monks have just started praying and, probably because we're the only visitors, Peter gets permission to film all of it. The monk who gave the permission has a huge interest in our guidebook and finds Lhasa straight away. He'd like to know whether we'll visit the Tibetan capital as well, but we're not sure he understands the answer that we're not allowed to do so. What we are sure of is that this man would have asked us millions of questions when he was speaking English, but unfortunately communication is pretty hard now. So we say goodbye and visit the rest of the monastery, existing of some ancient, but also 2 brand new temples. Only by the end of the afternoon we hop on the bus back to Xining.
14-06-2008 It's one of those days of totally nothing, or actually quite a lot: buying train tickets for tomorrow, printing hand-made postcards to hand out as presents, sending e-mails, paying visits to a couple of shops. Even before we've noticed the day turned into night. Tomorrow we move on, not because we've seen enough of this area, but because it's raining the entire day and the forecasts for the entire week don't show any change. What a shame. 
At the internet cafe we search for the story behind the 7-year old boy in the monastery, called the young Dalai Lama by our guide, but unfortunately there's nothing to find. We do secretly use a site to outsmart the great Chinese (cyber-)wall to read that the Dalai Lama only reincarnates when the present one has passed away, so it's impossible for anyone to be the 15-th Dalai Lama at this very moment. So who's this boy they've locked up there and who's annoying his caretakers with a dancing car transforming into a robot?
> To Jiayaguan by Train
15-06-2008 De regen is ondanks de voorspellingen toch opgehouden en bij een waterig zonnetje lopen we naar het station. De gebruikelijke beveiliging van een metaaldetector, een bagageband met check en een enkel agentje is hier een stuk scherper met een hele ploeg aan politiemannetjes, elk met een eigen auto met zwaailichten paraat. Verwachten ze soms een opstand of een bestorming van het stationsgebouw, omdat er gisteren vanuit het internetcafé aan de overkant veelvuldig gezocht is naar "Dalai Lama"? Of is dit de gebruikelijke gang van zaken als de trein uit Lhasa bijna binnenkomt? Gisteren in de kaartjesrij werd ook alle Tibettanen al naar hun identiteitskaart gevraagd en hun persoonlijke gegevens werden nauwkeurig in een handcomputerje genoteerd. Waarom?
Ruim op tijd komt de trein binnenrollen en we maken eerst ruimte voor de vele Tibetanen die hier uitstappen. Dit is het laatste station op hun grondgebied, voor de trein écht China in gaat, ook al denkt China zelf daar anders over. Eenmaal in de trein vinden we onze plaatsjes helemaal aan het eind van de coupé. Yvonne staat net de tassen in het bagagerek te schuiven, bovenop haar stoel, maar wel volgens Chinees gebruik keurig met de schoenen uit, als een dikke Chinees naast haar komt staan ahummen. Volgens Peter wil hij er misschien langs, maar er is ruimte zat. Yvonne maakt geen aanstalten om van de stoel af te gaan en dan wijst de man haar op zijn kaartje: zelfde stoelnummer. Peter denkt dat er iets is misgegaan en dat we misschien in de verkeerde coupé zitten, mede door de arrogante houding van de man. Yvonne concludeert echter dat die man dan verkeerd zit, omdat dit echt coupé 9 is. Onder haar luide "neh...nehnenehneh..." en duidelijk tot groot genoegen van een groepje Tibetaanse medereiziger één rijtje naar achteren, moet de man de hele coupé weer door naar nummer 8. Hij dacht die stomme Laowai (buitenlanders) te slim af te zijn, maar is nu zelf de oen.
In deze trein zijn, net als op het station, alle bordjes behalve in het Chinees ook in het Tibetaans. Dit is weer een bevestiging van onze eerdere conclusie, maar we moeten toegeven dat het hele prestigeproject van de Lhasa-trein er werkelijk hypermodern en strak uitziet. 
Soepel glijden we met hoge snelheid door het landschap, waar we een paar dagen eerder in omgekeerde volgorde langs kwamen, als we ineens een groepje van 3 politiemannen opmerken die de kaartjes van de mensen achter ons controleren en in hun bagage snuffelen. Wat is dit nou weer? Ook wij moeten onze kaartjes laten zien en nors wordt gevraagd welke tassen van ons zijn. Alles moet uit de bagagerekken en er wordt "open" geblaft. Nou, ga je gang hoor. We hebben niet veel op met dit hele machtsvertoon en laten de man die alles wil zien mooi zelf de tassen openmaken. De gemiddelde Chinees heeft geen backpack bij zich en het is duidelijk te merken dat de beste man er moeite mee heeft. Toch zet hij door en hij graait lekker met zijn hand tussen onze vieze onderbroeken. Yvonne grijnst naar de medepassagiers achter haar, maar laat het bijbehorende geluid nu toch maar even achterwege. Bij het dichtmaken van de eerste tas helpen we natuurlijk wel even uitgebreid mee. Dit duurt volgens de agent erg lang, voor ons een reden om het nog zorgvuldiger te doen en de tweede tas maakt hij met wat meer tegenzin open. Daarna houdt hij het maar voor gezien en de twee dagrugzakken worden geen blik maar waardig gekeurd. Hadden we daar nou net ons kleine, illegale Tibetaantje in zitten. 
Net na de middag komen we aan in Lanzhou, waar we de nacht willen doorbrengen, om morgen verder te gaan. We gaan meteen treinkaartjes kopen en sluiten aan in één van de lange rijen. Als we aan de beurt zijn blijken de kaartjes voor een dagtrein naar Jiayuguan op en pas over 4 dagen weer beschikbaar. We kunnen wel nog met een nachttrein mee, dus besluiten we meteen die avond een trein te nemen, want in Lanzhou is op toeristisch gebied verder weinig te beleven.
Bij onze aankomst in China, twee maanden geleden, hebben we ons de eerste paar hotels verwonderd afgevraagd wat toch eigenlijk de "o'clock room" was, die naast de single en double op elk bord bij de receptie vermeld stond. Ineens kregen we een heldere ingeving en vonden we uit dat dit een "hour-room" is, een kamer die je voor een uur kunt huren. We zagen daar persoonlijk nooit enig nut van in, maar nu lijkt zo'n "o'clock room" ineens de mogelijkheid te bieden nog even te douchen voor we de volgende trein in gaan. En wat denk je? In heel Lanzhou geen "o'clock room" te vinden! Na een uurtje zoeken geven we het op. Als we nog wat rondgekeken 
hebben in het Islamistische deel van Lanzhou eten we in een lokaal restaurantje uitstekend voor 2 euro. Samen!
Onze medereizigers in de softsleeper zijn dit keer twee aardige en vooral erg rustige Chinezen, dus we komen we nacht goed door.
16-06-2008 Bij het eerste daglicht worden we wakker en vanuit ons bedje kunnen we genieten van een rode zonsopkomst boven een bizar landschap van woestijn, oases en kale, steenachtige bergen in de verte. Het lijkt onze eerste blik op Mongolië wel: prachtig. Als we in de gang de uitzichten aan de andere kant aanschouwen wordt in het openstaande huisje van onze buren alweer de eerste peuk aangestoken. Roken is in de trein, zeker als er airco is, streng verboden. Peter maakt daarom duidelijk dat het hem beter lijkt dat de roker even naar één van de tussenstukken gaat, waar roken wel is toegestaan. De man staart met openhangende mond onze kant op en lijkt niet echt van plan enige actie te ondernemen. Yvonne doet ook nog een poging met gebaren duidelijk te maken wat we willen, maar ook zij krijgt de openhangende mond met bijbehorende domme blik. Tijd voor een juf-momentje! Ze loopt het hok binnen, pakt de peuk en maakt hem voor de man uit, om vervolgens weer in de gang te gaan zitten. De man in kwestie lijkt niet echt te beseffen wat er gebeurt, maar zijn maat loopt even later toch maar met een peuk naar het balkon, om daar te roken. Het verhaal van de Laowai, die de huiskamer van de landgenoten binnen is gegaan, om daar "iets" te doen, doet de resterende treinrit herhaaldelijk zijn ronde door de gang.
> The Fort and the Great Muur
Rond half 8 komen we aan in Jiayuguan en handig ontwijken we het welkomstcomité van taxichaufeurs, dat ook hier weer paraat staat om ons voor een "cheap price" naar het centrum te brengen. Wij stappen in bus 1 en vragen de bijrijdster ons voor een bepaald hotel eruit te laten. Het hotel is niks, maar aan de overkant vinden we wel een kamer. Het weer is nog altijd helder en daarom gaan we gauw op pad. De zadels van onze huurfietsjes worden eerst op de markt, bij een fietsmaker, wat hoger gezet en dan kunnen we echt. Ons eerste doel is hét Fort, een op Chinese wijze gerestaureerd verdedigingswerk bij het einde van de Grote Chinese Muur.
Onderweg doen we een lokaal marktje aan om wat fruit te kopen, iets dat hier duidelijk al schaarser is dan waar we vandaan komen. Al gauw zien we het fort in de verte liggen en binnen een half uur zijn we er. Na elk 10 euro te hebben afgetikt, een naar Europese norm redelijk bedrag, maar voor de gemiddelde Chinees toch een stuk meer dan hij op een dag verdient, mogen we de toegangspoort door.Het door moderne Chinese handen aangelegde meertje, waar nog druk aan wordt gewerkt om alles nóg netter en strakker te laten lijken, én het kinderpretpark laten we links liggen en we lopen direct naar de plek waar de oorpronkelijke muur met het fort hersteld zijn. Vanaf het enigszins kunstmatig aandoende fort hebben we een schitterend, helder uitzicht over de leegte van de woestijn, met daarin, als een lang lint, de oorspronkelijke muur van leem en daarachter de besneeuwde pieken van het Qilian gebergte. Aan de andere kant van het fort hebben we een iets minder mooi uitzicht op de industrie van Jiayuguan en zijn bijbehorende bruine smoglaag. We lopen een rondje over het fort (nee we willen niet boogschieten alsof we een Chinese krijger zijn, of op de foto in ridderkostuum en nee we hoeven ook geen postcards) om het splinternieuwe betonnen prodium voor voorstellingen op de binnenplaats van alle kanten te kunnen aanschouwen.
Toch blijft het zicht op het bizarre, lege landschap het mooiste. Als we daarvan genoeg genoten hebben lopen we naar het naastgelegen Great Wall Museum. We kunnen ons niet echt interesseren voor de potjes en vaasjes die blijkbaar in de muur gevonden zijn en de Engelse bordjes tekst zijn ook erg beperkt. Al snel houden we het voor gezien.
We springen weer op onze mini-fietsjes en gaan op zoek naar de "scenic cycle route" die volgens onze reisgids de oude muur moet volgen, tot een deel van de muur dat de Overhanging Wall heet. De enige route die wij vinden is helaas een Dusty Route, die uiteindelijk overgaat in... helemaal niks. Daar staan we dan, in de zinderende woestijnhitte, temidden van kiezels, keien en rotsen. We keren om en nemen de gewone asfaltweg, die de laatste kilometers dwars door de woestijn gaat. Aan de linkerkant hebben we een steeds beter zicht op de oude, lemen muur en in de verte zien we het Mazong gebergte, met het steeds duidelijker wordende silhouet van de zogenaamde Overhanging Wall. Het is uiteindelijk verder fietsen dan we op het eerste gezicht dachten, maar we komen er.
Ook hier is de muur hersteld, maar dit is wat subtieler gedaan en met de natuurlijke materialen, dus veel mooier. Er zijn twee hellingen waar een stuk muur omhoog slingert, wij kiezen de minst hoge om te beklimmen. Het is toch nog een flinke klim naar de hoogste wachttoren, maar het uitzicht is het meer dan waard. Van bovenop de toren hebben we een 360 graden zicht op de Mazong 
bergen om ons heen, de andere helling waar de muur omhoog klimt en vervolgens een enorm stuk grasland, de woestijn, de vieze industrie van Jiayuguan, het Fort én het Qilian gebergte. Wat een geweldig stukje China is dit!
Weer beneden blijkt de wind daar ook flink aangetrokken en die komt pal uit de richting die wij uit moeten. De weg helt licht omhoog en onze fietsjes zijn nog steeds te klein, dus het is geen prettig fietstochtje. Anderhalf uur en heel wat pauzes later zijn we terug in de stad, waar we met moeite twee treinkaartjes regelen naar Hami. Er gaan treinen genoeg, maar die vertrekken allemaal midden in de nacht, óf ze komen midden in de nacht aan. Uiteindelijk verlaten we het station met twee hardsleepers voor morgenavond 00:08 uur. Geen ideale kaartjes en geen fantastische tijd, maar ook dit is reizen en we zijn al lang blij dat het vrouwtje achter de balie ons bleef proberen te helpen, ondanks de steeds langer wordende rij met dringende Chinezen achter ons.
> The Western most Tower of the Great Wall of China
17-06-2008 Als we na een ochtendje relaxen om 1 uur eindelijk onze kamer uitkomen gaan we eerst informeren of er een bus gaat naar de meest Westelijke wachttoren op de muur. Deze toren, helemaal aan het einde van de muur, staat aan de rand van de woestijn en aan de voet van het Qilian gebergte. Hij is gebouwd op de rand van een afgrond, hoog boven de Taolai Rivier en zodoende onderdeel van een spectaculair landschap. Een bus gaat hier niet heen, zo begrijpen we van de weinige Chinese woorden die we inmiddels kennen, daarom nemen we een taxi.
De chauffeur is er zelf ook nog nooit geweest en vraagt of hij z'n zoontje mag meenemen. Even later rijden we dan met z'n vieren de stad uit en het fort dat we gisteren bezochten voorbij. De weg voert dwars door de dorre woestijn en op één plek zelfs dwars door de muur heen. Zou dit deel, zoals op meer plekken is gebeurd, zijn ingestort, of...? Bij wachttoren nummer twee is in elk geval wel
duidelijk dat hier gewoon een gat in de muur is gemaakt om de treinrails doorheen te leggen. Hier kopen we ons kaartje en we scheuren de laatste kilometers door het kale landschap naar toren nummer 1.Het uitzicht waar de muur ophoudt en in de diepte de rivier ligt is geweldig. Het geheel is nog een stukje spannender gemaakt door een lange hangbrug over de rivier, waar wij al wiebelend oversteken. Ook nemen we een kijkje op het glazen uitkijkplatform, waarnaast waaghalzen die de brug een lachertje vinden aan een kabel de diepte over kunnen.
We besteden de rest van de dag aan nuttige dingen en vertrekken om 11 uur 's avonds naar het donkere station.
> To Hami
18-06-2008 Tot onze grote verbazing zijn we, even na middernacht, de enige twee passagiers die hier instappen in de trein naar het Westen. Na de drukte in de wachtruimte is de stilte in de tunnel naar de sporen een bizarre gewaarwording. Onze trein staat er al en snel zoeken we de juiste coupé. Die is al helemaal donker, want in de Hard Sleeper gaan om 10 uur 's avonds standaard alle lichten uit. Met alleen de noodverlichting van het gangpad zoeken we onze bedjes. Die blijken, ondanks de opeenvolgende nummers 12 en 13, elk in een ander hokje te zijn. Eén van de twee bedden is ook al beslapen en niet meer van nieuwe lakens voorzien. Omdat het niet erg druk lijkt en er in verschillende bedjes nog schoon beddegoed ligt doen we een snelle wisseltruc. De stewardess staat nog altijd op het perron en dus gaan wij, onwetende Westerlingen, naast elkaar op bedje 11 en 12 liggen. Gelukkig komt er gedurende de nacht niemand meer nummer 11 claimen en behalve één bovenbuurvrouw blijven ook de bovenste bedjes leeg.
Als het om 6 uur licht wordt zien we twee uur lang een vrij eentonig woestijnlandschap aan ons voorbijtrekken. Tegen 8 uur komen we aan in de oasestad Hami, waar we onszelf weer eens trakteren op een luxe hotel. Dat hebben we wel verdiend na alweer een nacht van weinig slaap. We beginnen dan ook eerst met nog een paar uurtjes inhalen in ons enorme kingsize bed.
's Middags gaan we op onderzoek uit, maar helaas was onze eerste indruk vanuit de trein toch de juiste. Van de oorspronkelijke bebouwing en bewoners rest nog maar weinig. Verschillende van de grote merknamen zijn ook hier in de woestijn aangekomen, gevestigd in de nieuwe hoogbouw in Chinese stijl. Net als in het Tibettaanse deel van het land ook hier weer tweetalige borden: meestal hele grote Chinese karakters, met daaronder kleine Arabische letters.
Toch vinden we in de buitenwijken nog een enkel stukje oud-Hami, hoewel we ook enorme stukken land zien waar net de sloophamer zijn werk heeft gedaan en waar nieuwbouw de grond uit gestampt wordt. Neemt niet weg dat Hami een bijzondere indruk op ons maakt. Worden de oorspronkelijke bewoners, de Oeigoeren, in de binnenstad gedomineerd door de Han-Chinezen, in de Islamitische wijk is dit heel anders. Nieuwsgierig worden we opgenomen en vrolijk toegelachen door de vriendelijke mensen hier. Een man staat bij de oven voor zijn restaurantje brood te bakken en de buurman rijgt vlees op stokjes, terwijl op zijn terras een groepje mannen thee drinkt. Vanuit ezelkarren worden de bekende meloenen uit deze streek verkocht, hoewel de gemotoriseerde karretjes duidelijk in opmars zijn. In de straten is veel schaduw, door de bomen die overal staan. We blijven het jammer vinden dat er zoveel nieuwbouw is, ook in deze echte volkswijk, maar kunnen ons indenken dat zo'n stenen huis zo z'n voordelen heeft en heel wat meer comfort biedt dan een huisje van klei.
> Friendly Uigur in Hami
Bij een straatstalletje kopen we walnoten en bij één van de karren een meloen, die meteen voor ons in stukken wordt gesneden. Bij een ouder huisje zien we een bank buiten staan, waar we onze 2 en een halve kilo meloen oppeuzelen. Als opa even komt kijken waarom zijn hondje toch steeds zo blaft bieden we hem ook een stuk aan. Hij bedankt, maar zwaait vriendelijk en verdwijnt weer in z'n huisje.
We lopen net terug richting de binnenstad als we een wijkje zien dat de sloophamer heeft weten te ontwijken. We gluren af en toe stiekem door de poorten naar binnen en zien zo twee vrouwen gezellig op hun binnenplaats zitten. Als we vragen of we een foto mogen maken worden we enthousiast binnen gevraagd en ze gaan er zo mooi mogelijk voor zitten. We mogen ook even in huis kijken en de dames willen daar ook nog wel een foto van zichzelf. Dan wordt op een kruik gewezen en omdat we niet onbeleefd willen zijn na zoveel gastvrijheid knikken we van ja. We krijgen elk een kommetje vocht met wel een heel bruin kleurtje. Thee? Zo smaakt het niet echt. Wat zijn dan die drijvende stukjes onderin? Ach we hebben nog een flinke voorraad pillen, dus we denken niet,
maar drinken gewoon. Er wordt ook fruit voor ons neergezet, een grote schaal vol. We gaan wat rechterop zitten, want de meloen zit nog behoorlijk in de weg en weten er zo toch een aantal op te eten. De Oeigoer-woordenlijst in onze reisgids is erg beperkt, dus hele gesprekken zitten er niet in, maar toch is het gezellig hier samen te zitten. Als we afscheid nemen maken we duidelijk dat we de foto's proberen af te drukken in de stad en dat we ze dan morgen even komen langs brengen.'s Avonds zien we rare, witte mensen op tv, die feestend in oranje kleding rondlopen. Een Chinese verslaggeefster heeft zich ook in oranje gehesen om te vertellen hoe goed Helan het doet bij het EK voetbal.
19-06-2008 Na eindelijk weer eens een lekker lange nacht met veel slaap halen we bij de fotowinkel de foto's op. We willen eerst naar Hui Wang Feng, de tombes van de Oeigoer-prinsen en -prinsessen en Hami's enige echte bezienswaardigheid, om daarna de foto's te gaan bezorgen. Bij een Oeigoer-bakker kopen we een soort van Turks brood met ui, dat we al lopend op eten als ontbijt. Lekker, het is nog warm.
Onderweg wordt onze aandacht getrokken door de politieman die we gisteren ook al met zijn eigen minilegertje door de stad zagen marcheren. De vier militairen dragen allemaal een enorm geweer en met z'n vijven gaan ze om de meloenen-kar van een Oeigoer-man staan. Op een afstandje zien we toe hoe de papieren van de man worden gecontroleerd. We vinden het nogal een intimiderende vertoning en als de papieren terug zijn bij de juiste eigenaar verdwijnt die dan ook heel snel met z'n kar vol meloenen. Nu hebben we 
dus met eigen ogen gezien hoe, naast de "opstandige" Tibettanen ook de zogenaamd terroristische (?!?) Oeigoeren onder de duim gehouden worden door China. De laatste groep is de afgelopen weken nog erger getreiterd dan daarvoor, met de olympische vlam in aantocht en de opstanden tegen de Chinese onderdrukking in maart als hoofdreden.
We krijgen nog meer politie in het oog en merken dan tot onze schrik dat zij ons ook gezien hebben. We zijn ons ervan bewust dat we één van de weinigen zijn die momenteel nog een geldig Chinees visum hebben en al helemaal één van de weinige alleen reizende exemplaren. Een goed excuus voor politiecontrole van onze paspoorten dus. Snel schieten we een straatje in, maar vanuit een ooghoek zien we het legertje al onze richting uit marcheren. Zo gauw we kunnen zonder op te vallen lopen we door. Even later worden we door een passerende Oeigoer, samen met zijn vriend op de motor, toegeroepen. Als we ons omdraaien zien we dat de militairen nergens meer te bekennen zijn, maar we staan wel pal voor een nieuwe politie-auto.
De twee mannen die ons aanspreken blijken onderweg naar de bruiloft van één van hen en we worden uitgenodigd om mee te gaan. Dat lijkt ons wel wat en er wordt een taxi aangehouden, waarin we samen met Ablat, de Engelssprekende van de twee, naar het huis van de bruidegom kunnen. We steken een hoofdweg over, waar we gisteren zijn omgekeerd en komen in een waar doolhof van lemen Oeigoer-woningen terecht. Ze zijn er dus toch nog, maar je moet wel weten waar te zoeken. Vijf minuten later komen we bij een huis waar het een drukte van belang is: de bruiloft. Als iedereen begroet is met een "Salam Aleykum" nemen we plaats in de gastenkamer, waar een keur aan vers eten voor ons wordt uitgestald. We krijgen thee uit een prachtige handgemaakte pot en we hebben onze kopjes nauwelijks leeg of ze zijn alweer bijgevuld.
In de kamer waar we zitten zijn alleen de mannen, maar als we uit gegeten zijn mogen we ook nog even in de vrouwenkamer kijken. Dan krijgt de vader van de bruidegom het toch ineens benauwd... buitenlanders in zijn huis, met het 
Chinese leger dat steeds maar weer controleert. Zijn angst slaat over op Ablat en besloten wordt dat het beter is als we afscheid nemen. (om veiligheidsredenen van de familie geen foto's van hen hier) In een bakbrommer brengt hij ons naar Hui Wang Feng. Met z'n drieën scheuren we door de smalle, stoffige straatjes, verbaasd nagekeken door de Oeigoer bewoners aan hun dagelijkse bezigheden. Van geld voor de taxi of de benzine wil Ablat niks weten en zwaaiend scheurt hij weer weg.
Met nog nasuizende oren staan we daar, voor de ingang van de Hui Wang Feng, dus gaan we maar naar binnen. De mausoleums in Arabische en Oeigoerstijl zijn mooi en in het kleine museumpje zien we prachtige, handgemaakte muziekinstrumenten en gebruiksvoorwerpen. Aan de overkant van de weg trotseren we nog het mulle zand, waarin we tot de enkels wegzakken, om een oude Oeigoer-begraafplaats te bezoeken.
Dan lopen we terug naar het huis waar we gisteren op visite zijn geweest en bezorgen de foto's. Omdat oma blijkbaar slaapt blijven we niet lang en de rest van de dag relaxen we in onze luxe kamer.
Update: De jongen die we in het klooster hebben gezien is NIET de 15de Dalai Lama. We kregen de volgende reactie op een e-mail van ons aan de huidige Dalai Lama. "I appreciate that you have taken the time to write to His Holiness the Dalai Lama. His Holiness has not recognized anyone as the 15th Dalai Lama."
Ta'Er Si temple videoThe Ta'Er Si temples temple video will show here |
North west China landscape videoThe North west China landscape video will show here |
Klik op bovenstaande filmpjes om even bijna-live in Noord-West China rond te kijken.
> More Info
Also check our China info page, where you can find a lot of information about China and come see our Western China 1 photos and Western China 2 photos.
|
|